پايان نامه چگونگي شكل گيري كاراكتر «ژاكلين» در تئاتر

توضيحي مختصر از متن فايل  :

مقدمه :

بديهي است ، بازيگري انساني ترين هنرهاست . از آن جهت که همدم روح ، کالبد ، پديده ها و جهان پيرامون آدمي است ، به مکاشفه اي مي ماند که جز با از ميان بردن موانع بازدارنده و آزار دهنده موجود در کار انسان نمايشگر ، امکان بروز نخواهد يافت .بازيگري فن مقابله آدمي با خود است و يافتن يا ايجاد بهانه اي براي تسلط نقش بر بازيگر .

چگونه ايفاي نقش کنم ؟

اين پرسشي است که هر بازيگر از خود در ابتداي کارش بر روي متن نمايشنامه و کاراکتري که قرار است بازي کند ، مي پرسد و با استفاده از دانش علمي و تجربي خود سعي مي کند که به آن پاسخ دهد . در واقع او براي شخصيت پردازي درست نياز به دانش و تجربه تئائري دارد و در اين ميان تئوريهاي موجود تئائر نقش ويژه اي را ايفا مي کند . احتمالاً تئوري  از زمانيکه علم رو به پيشرفت گذاشته است اهميت بيشتري پيدا کرده است و در واقع هر تئوري چکيده تجربيات و آموخته هاي يک يا چند نسل از پيشينيان است ، پس بايستي با تأمل و احترامي خاص با آنها برخورد کنيم . نکته ديگر اينکه ما بواسطه همين تئوريهاست که مي توانيم به تجربيات جديد دست پيدا کنيم و همين تئوريها هستند که اندوخته علمي ما را تشکيل مي دهند و گاهي اوقات نيز با توجه به شرايط بايستي حذف و تعديل شوند .

بارها و بارها از کارگردانم شنيدم که مي گفت : بازيگر نبايد نقش را بازي کند ، او ابزاري است در خدمت نقش ، پس بگذاريد نقش شما را بازي کند . براي رسيدن به اين نظريه و عمل کردن به آن دست به تجربه اي نو زديم .

در اين تجربه جديد براي رسيدن به شيوه اجرايي مورد نظر کارگران مجبور بوديم که بعضي از تئوري ها را به شکلي تعديل و يا حذف کنيم . اين قضيه در ابتدا باعث بوجود آمدن اختلاف نظر بين اعضا گروه شد . زيرا عده اي بر اين عقيده بودند که ماحق نداريم در تئوريها دست ببريم و بايد آنها را بطور کامل بپذيريم و بقيه عکس اين نظر را داشتند ولي کارگران براي آنها اين موضوع را توضيح داد و گفت : که قصد ما ناديده گرفتن و زير پا گذاشتن اصول نيست و مـا فقط مي خواهيم تجربه اي جديدي را به انجام برسانيم.

اين شيوه اجرايي که ما مي خواستيم تجربه  کنيم و اين نحوه بازي گرفتن از بازيگران براي من بسيار جالب بود و با انگيزه بدست آوردن تجربه اي نو و گرانبها کار را شروع کرديم . در اين شيوه کارگردان متذکر مي شود که ؛ براي جان بخشيدن به يک نقش و يک صحنه بايد به اندازه کافي از قوه تخيل بهره مند باشيد تا بتوانيد مجذوب مشکلات و گرفتاريهاي دنياي تخيلي نقش بشويد و نه درگير گرفتاريهاي حقيقي واقعي دنياي بازيگري خودتان . اساس بازيگري باوراندن است .

لينک دانلود:

پايان نامه چگونگي شكل گيري كاراكتر «ژاكلين» در تئاتر